Wykonawcy:

Orkiestra Filharmonii Gorzowskiej

Ignacy Lisiecki / fortepian

Marcin Nałęcz-Niesiołowski / dyrygent

Program:

ARVO PÄRT (*1935)

Cantus in memoriam Benjamin Britten na orkiestrę smyczkową i dzwon

BENJAMIN BRITTEN (1913–1976)

Koncert fortepianowy op. 13

JOHANNES BRAHMS (1833–1897)

IV Symfonia e-moll op. 98

BILETY:

55 zł normalny

45 zł ulgowy

35 zł balkon

Choć wielu kompozytorów starało się udowodnić, że przeszłość nie jest im do niczego potrzebna, muzyka pełna jest przykładów na to, że tradycja i dorobek wielkich poprzedników potrafią być niewyczerpanym i aktualnym źródłem inspiracji.

Dla Arvo Pärta przeszłość stała się punktem wyjścia do stworzenia oryginalnego języka muzycznego. Ten sędziwy już estoński kompozytor na wieść o śmierci Benjamina Brittena w 1976 roku skomponował rodzaj żałobnej pieśni, w której powracający dźwięk dzwonu przypomina nam o nieuchronności przemijania. 50-lecie śmierci jednego z najważniejszych kompozytorów brytyjskich XX wieku to także znakomita okazja, by przypomnieć jego muzykę. Koncert fortepianowy z 1938 roku to dzieło błyskotliwe, zaskakujące pomysłami i teatralną ekspresją. Otwiera go energiczna Toccata, część druga to sentymentalny, nieco senny Walc, a kolejna – rozmarzone Impromptu, całość zaś zamyka rytmiczny i humorystyczny Marsz. Partię solową wykona Ignacy Lisiecki – jeden z najbardziej cenionych polskich pianistów swojego pokolenia.

Dorobek wielkich poprzedników szczególnym uznaniem darzył Johannes Brahms. Jako zdeklarowany admirator Bacha i Beethovena długo mierzył się z ich dziedzictwem, onieśmielony zwłaszcza geniuszem tego drugiego, którego kroki słyszał za plecami, gdy tylko myślał o napisaniu własnej symfonii. Ostatnia – IV Symfonia e-moll, ukończona w 1885 roku, należy do najbardziej przejmujących dzieł twórcy. Nie ma tu efektownego triumfu ani romantycznego rozmachu; są za to: głęboka refleksja, wewnętrzny dramatyzm i niezwykła dyscyplina konstrukcji. Do najwspanialszych momentów należy finałowa Passacaglia oparta na fragmencie zaczerpniętym z kantaty Nach dir, Herr, verlanget mich Bacha (BWV 150) – przejmujący hołd złożony przeszłości, która w rękach wielkich twórców staje się częścią ich własnej opowieści.